Menzil uzar geri sayım başladığında
Girilen her yol atış alanı seraplığında
Ağzını açamadan başlar bombardıman
Elinde patlar en sevdiğin çiçek!
Görünmez olmuştur akıp giden hayat
Sağır ve dilsiz çalar saat
Ne yer ne içer bu özürlü zaman
Dilinde patlar en sevdiğin tat!
Tutmaz ya mayası her seferinde hamurun
Yıllarca çözülemez ya en basit formül
Beklediğin gelmez ya gittiğin yoldan
Hayatın akısı çivi değildir çakılamaz!
Haykırır tarih, beni unutma!
Çağırır coğrafya, unut tarihi!
Bir tenis maçı değil bu, uyan!
Kaybet ve bul her gün güneşi!
Çok oldu buralarda gemiler yanalı
Nehirlere git oralarda gözlerin
Kaz toprağı derinlerdedir sesin
Kapa çeneni hayat! İşim var!
Sen defol git şimdi,
Ben nasıl olsa seni geçerim.
Aylin GÜVEN
bir güle kapanıp kalmaktır şimdi
bir denizi kağıtlara geçirmek
her aldanış sudan bir şey koparır
aşklar birbirine benzer giderek
kumsalların iliğine çekilir veda
aşklardan da göçülür, eski bahçelerden de
savruk gök... buruşuk deniz... yitik dağ...
her veda anlatılır bir vedanın içinde
ağır yalnızlıklardır köpüklerin örttüğü
çoktan karaya vurmuş hüzünlerin kalyonu
bir kuş alır götürür unutulmuş bir göğü
ayrılmak; bir limanın en yaralı balkonu
Can Bahadır Yüce
